تاریخچه پیدایش عودهای خوشبوmin read 1

عود شاخه‌ای باریک و دراز و تکه چوبی بریده شده از درختی خاص بوده که در شرق آسیا علی الخصوص هندوچین رویش می‌کند و با آتش زدن آن دودی همراه با بوی خوش بلند می‌شود.

 

بنابراین دود کردن عود از معابد چین و هند آغاز شد. بودائیان عود را برای دور کردن ارواح پلید استفاده می‌کردند و در طب آیوراودا به آن وسیله‌ای معجزه‌گر می‌گفتند. درست کردن عود یک هنر مذهبی به شمار می‌رفت. علاوه بر هندوها، بودائیان و چینی‌ها آیین‌های شیتو در ژاپن نیز از عود استفاده می‌کردند.

پس از مدتی استفاده از عود به دیگر مناطق جهان گسترش یافت و البته دیگر بخشی از یک آیین مذهبی نبود. در یونان باستان در اوایل قرن هشتم قبل از میلاد مسیح عود دود می‌کردند و بیشتر از آنکه برای خوشبو کردن هوا استفاده شود؛ در کنار گیاه‌درمانی مطرح بوده است.

از قدیم الایام ایرانیان عود را به عنوان خوشبوکننده و ضدعفونی‌کننده هوا می‌سوزاندند و یا با آن بخور می‌گرفتند.

استفاده از عود قدمتی دیرینه دارد. سال‌هاست که برای ایجاد آرامش، افزایش انرژی مثبت از انواع مختلف عود در مراسم و مناسبت‌های خاص استفاده می‌شود. رایحه خوش و احساس متفاوت ناشی از تاثیر یک عود روشن، انکارپذیر نیست.

عودها به شکل چوب‌های خام، علف‌های خرد شده، پودر یا به صورت مایع و روغن هستند. امروزه عودهای مخروطی و شاخه‌ای کاربرد بیشتری دارند. عودهای مخروطی توسط ژاپنی‌ها در اواخر سال 1800 میلادی عرضه شد.

عودهای ماسالا و شاخه‌های جاس حدود سال 200 بعد از میلاد توسط بودائی‌ها از هندوستان به چین وارد شد.

  چوب عود در حال سوختن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

1 × 1 =